EĞİTİM ve GENÇLİK

        Modern toplumun vazgeçilmez hedeflerinden biri eğitimdir. Eğitimi bireyde istendik davranışlar meydana getirme sanatı olarak kabul eden yaklaşım, çağımız toplumunu devletlerin belirlediği idealler doğrultusunda yetiştirme amacındadır. Bunun yanında her milletin evrensel bilginin yanında kültür değerlerini de eğitim ve öğretim politikasının içine katması tabii bir duyarlılıktır.

       Bireylerin toplumun beklentilerine cevap verebilecek donanımla yetişmesi ancak kaliteli bir eğitim ve öğretimle gerçekleşir. Eğitim kurumlarında sadece teorik bilgiler aktarımı yapmak gerçek hayatla bağdaşmayan afakî bilgilerle öğrenciyi boğmak; yeni yetişen nesli hayatın her safhasında başarısız ve kimliksiz kılacaktır. Bunun sonucunda herhangi bir amacı olmayan, niteliksiz, yaşamın karmaşık olgularını yorumlayamayan bir yığın okuryazar cahille karşı karşıya kalınır ki bunu, herhalde hiçbir toplum arzu etmez.

       Bugün gelişmiş devletlerin bilgi aktarma, bilgilendirme, teknolojinin bütün olanaklarını seferber etmede herhangi bir sıkıntısı yok. Ama başka bir yönde büyük sorunlarla mücadele etmekteler. Peki, nedir bu büyük sorun? Sorun; bilgi ve teknolojiyi yanlış yönde kullanma! Araştırmalar gösteriyor ki çeşitli suçların çoğu eğitimli kişi ve kişilerce işlenmektedir. Toplumsal yapıyı, ahlakı temel almayan bu davranış tarzı değerler yozlaşmasının açık bir göstergesidir. Bireylerin eğitimi için ayrılan giderleri düşünülürse topluma kazandırılamamış her insan heba olmuş emeklerin, ölü doğmuş bir yatırımın acı tezahürüdür.

    Elektrik konusundaki bilgi ve becerisini lüks daireleri soymak, meslek eğitiminde öğrendiklerini oto kapılarını açarak teypleri çalmak, muhasebe sıralarında öğrendiklerini devleti ve milleti dolandırmak gayesi güden bir gençlik, geleceğimizi gönül rahatlığıyla emanet edebileceğimiz eğitimli gençlik değildir. Sadece eğitimli zannedilen diplomalı ayak takımıdır.

      Eğitim, her sınıf ve kademedeki insanın düşünce ve davranışlarında yanlışı değil doğruyu, zararlıyı değil faydalıyı, zulmü değil adaleti, kötüyü değil iyiyi seçmeyi öğretmelidir.

      Materyalist eğitim anlayışının acı sonuçları ortadadır. Bu zihniyet okuyabilen, fakat nelerin okunmaya değer olduğunu ayırt edemeyen kitleler üretmiştir. Öğrenen ve gelişen insana teknolojinin yanında sevgi ve hoşgörüyü; bilginin yanında erdemi vermek davranış mühendisi öğretmenlerin yegâne hedefi olmalıdır.

     Bilinmelidir ki eğitim ve öğretimin asıl amacı yalnız bilgi yüklemek değil kendine, çevresine, devletine saygılı; öğrendiklerini insanlığın faydasına sunabilen bireyler yetiştirmektir.
                                                                              Murat TURHAN