SENE SONU ÜZERİNE..

        Eğitim; uzun, yorucu fakat meyvesi oldukça tatlı bir çalışma alanıdır. Bu çalışma alanının yöntemi öğretim görüleni eğitimdir. Bütün bu uygulamanın merkezi öğrencidir ki eğitimin temel taşıyıcı kolonları olan aile, okul ve çevre de buna hizmet için vardır.

        Çocuk ve gençlerin dar anlamda kendilerini geniş anlamda da mensubu bulunduğu ülkesi ve milletinin mutluluğu için çalışmaktır. Hep kulaklarımızda çınlandığında bizi farklı duygulara götüren daha dün annemin kollarında yatarken şimdi okullu olduk ezgisi bize süreci en açık şekilde ifade etmektedir.

        Eğitimde başarı ya da başarısızlıktan söz edilemez. Bu ancak öğretim için geçerli olabilir. Çünkü öğrencinin ölçülebilen kısmı eğitim değil, öğretimdir. Öğretim ise kişiden kişiye, yaş, zeka, sosyal ve alile durumu farklılıkları nedeniyle farklılık gösterebilir. Öyleyse başarılı olmak kadar başarısız olmak da bu çalışmanın içinde vardır. Başarı ne kadar bizimse başarısızlıkta bizimdir.

        Çevremizdeki ailelere şöyle bir baktığımızda görülecektir ki çocuklarının yanında duran aileler çocuklarının başarılarını, karşısında duran ailelerde başarısızlıklarını ön plana çıkarmaktadır. Çünkü yanında değil, karşısındalar.

        Hayat, kazanmak veya kaybetmek esaslı bir zaman dilimi değildir. Öyle ki en güzel çiçekler bile bazı yıllar soluk bazı yıllar canlı olabilmektedir. Ama her nedense insanoğlu bunu görmek istemez, kusurlar arar.

        Ortaokul birinci sınıfı tekrar etmiş biri olarak süreçte yaşananların çok önemli olmadığını halk tabiriyle haticeye değil, neticeye bakılması gerektiğini düşünüyorum.

        Eğitim bir gül bahçesiyle zayıflarda dikenlerdir. Ancak bilinmelidir ki en güzel güller en çok diken bulunan çalılarda yetişir. Bizler de zayıf dersleri olan ancak sonuçta başarılı olan insanlarız.

        Anadolu öğrencisi, eğitim olanaklarının kısıtlı imkânlarından yararlanan bir kesimin temsilcidir. Yaşanılan sosyal çevre ve ailenin eğitimden ve çocuklardan beklentileri amacın yönlendiricisidir.

        Bir öğretmen olarak ben, öğrencinin başarılı olmasında sadece kendi çabasının yetmeyeceğini, aile ve çevrenin de bu ortamda aktif şekilde yer alması gerektiğini düşünüyorum. Öyle ki tek taştan duvar olmaz.

        Öğretim hayatı süresince öğrencinin üstün başarıları olabileceği gibi zayıf dersleri de olabilir. Bunda yadırganacak bir durum yoktur. Başarı kişinin kendini daha yükseklere çıkmasına yol aralarken, başarısızlık ise kendini yeniden değerlendirme ve eksiklerini görme olanağı sağlar. Bu nedenle bir öğrencinin zayıfının olması onun başarısız olduğu anlamına veya başarısız değerlendirildiği anlamına gelmez. Önemli olan araçlara takılmak değil, amaca ulaşmaktır. Hedeften sapmamaktır. En büyük takımlar bile yenilebilmektedir. Öyleyse bu durumu abartmamak gerekir.

        Bana göre başarı sınavlardan en yüksek puanı almak değildir. En iyi ezberleyenin en yüksek notu aldığı bir öğretim sisteminin sadece günü kurtaracağını genel anlamda ne öğrenciyi ne de ailesini mutlu edemeyeceğini düşünüyorum. Zira davranışa dönüşmeyen ve fayda ifade etmeyen bir öğretim kuru ekmeğin suya bandırılmasından başka bir şey değildir.

        Sonuç olarak; görev yaptığım süre içinde şunu teyit etmiş bulunuyorum. Buradaki öğrenciler, sadece kendileri için değil, kendisinden beklentisi olan ailesi için okuyorlar. Üstelik yanlarında hiç kimse olmadan, Bir tek öğretmenleri hariç...

                                       Besim Atalay KORKMAZ
                                                                   (Eğitimci - Yazar)
                              E-posta: besimkorkmaz@hotmail.com